چند روزی می شود که تحویل مدارک اقامتی افغانستانیهای مقیم ایران شروع شده.

این طرح که با نام آمایش۳ زمستان سال گذشته به صورت اینترنتی انجام شد حالا به مراحل

پایانی رسیده.

این طرح طبق برنامه های دولت ایران که به سمت دولت الکترونیک پیش می رود به صورت

کاملا اینترنتی و بدون هیچ گونه حضور در سازمانهای دولتی صورت گرفت.

در این طرح کلیه مهاجرینی که مدارک اقامتی معتبر (کارت صورتی رنگ) داشتند اجازه ثبت 

نام مجدد داشتند و حالا کارتهای جدیدی با همان رنگ صورتی ولی با دو مهر بیشتر دریافت

می نمایند.کارتهای جدید تا برج ۹ و بعضی تا برج ۱۰ اعتبار دارند.

توزیع کارتهای جدید در استانهای دیگر به علت نفوذ کم زودتر از تهران شروع شد.در تهران هم

مدت ۳ هفته است که کارتها را تحویل میدهند البته با پرداخت عوارض شهرداری برای سال

۱۳۸۷.

تحویل کارتها بر اساس عدد سمت راست کد خانوار  در اردوگاه های مربوطه انجام می شود به

این صورت:            

         روز                                  عدد سمت راست کد خانوار

       شنبه                                               ۱و۲

    یک شنبه                                            ۳و۴

    دو شنبه                                             ۵و۶

   سه شنبه                                            ۷و۸

  چهار شنبه                                            ۹و۰ 

به نظر من انجام این طرح به صورت اینترنتی مزایا و معایبی داشت که تعدادی از آنها را برای

شما می گویم:

مزایا:

۱-انجام این طرح به صورت اینترنتی باعث شد مردم در آن سرمای زمستان پارسال زیر

برف جلوی اردوگاه ها نروند و در صف منتظر نمانند.

۲-انجام این کار باعث شد آن دسته از مردمی که با فرهنگ کامپیوتر و اینترنت و کاربرد آن آشنا

نبودند با این سیستمها آشنا شوند.

۳-مهاجرین عزیز بدون ایستادن در صف و سرما فقط با پرداخت فیشهای بانکی در خانه یا در

کافی نت ها با جواب دادن به چند سوال ساده ثبت نام شدند.

معایب:

۱-بعضی ها که با کامپیوتر و اینترنت آشنا نبودند و خودشان اقدام به ثبت نام کردند اطلاعات را

به صورت اشتباه وارد کردند و برای پرونده خودشان مشکل ایجاد کردند.

۲-سایت آمایش اعلام کرده بود هر کس می خواهد می تواند عکس جدید به صورت اینترنتی

بفرستد که در این مرحله سو استفاده هایی صورت گرفت که باعث شد آن دسته از افرادی

هم که به درستی عکس فرستاده بودند عکس قدیمیشان روی کارتهای جدید چاپ شود.

۳-حالا که هنگام تحویل کارتها شده کارتهای اکثر خانواده ها به صورت ناقص تحویل داده

می شود مثلا از یک خانواده ۵ نفره کارت ۲ نفر چاپ شده و کارت ۳ نفر چاپ نشده.

بالاخره این طرح با خوبی ها و مشکلاتی که داشت دارد به پایان می رسد و من امیدواریم

ما مردم افغانستان همیشه به سمت جلو پیشرفت کنیم.  

دوستان عزیز دولت ایران پس از سهمیه بندی بنزین اقدام به سهمیه بندی افغانستانی ها

کرده است . بدین ترتیب که به همه کلانتری ها سهمیه شان را اعلام کرده که بر اساس آن  

باید در روز همان مقدار شهروند افغانستانی را تحویل اردوگاه ها بدهند.در ایران موج جدیدی از

بازگردانی شهروندان افغانستانی به افغانستان به راه افتاده و به حدی شدید است که

ماموران کلانتری ها اگر نتوانند سهمیه شان را تکمیل کنند شب ها هم باید اقدام به جمع آوری

افغانستانی های بیچاره کنند.به صورتی که شب ها به اتاق های کارگران افغانستانی میریزند 

و پس از دست بند زدن آنها را روانه مینی بوس می کنند و به اردوگاه ها می برند.

البته ضرب المثل قدیمی می گوید:(آدم باید یک سوزن به خودش بزند:یک جوال دوز به مردم)

حالا وضع ما چنین است. در این بین من دوباره شخصا نظر خود را اعلام می کنم که نباید از

دولت ایران خرده بگیریم و ناراحت شویم بلکه باید از ناکارآمدی دولت مردان خودمان و آن

مردان بی غیرتی که بر صندلی های حکومتی افغانستان تکیه زده اند زار زار به حال خودمان

گریه کنیم که وطن ما افغانستان به دست چه انسانهای پست و بی لیاقتی افتاده که قدرت

دفاع از شهروندان این کشور را ندارند.وای به حال ما با این دولت و دولت مردان!

من در یک شرکت خدمات کامپیوتر و اینترنتی(کافی نت)کار می کنم و دیروز تازه به این مساله

پی بردم که ما مردم افغانستان از نظر بعضی از مردم ایران چقدر حقیر هستیم.

دیروز خانمی برای ساختن (آی دی) یا همون ای میل به شرکت ما آمد و قرارشد من برایش

ای میل درست کنم.

فرم مشخصات یاهو را پر کردم تا به قسمت انتخاب کشور رسیدم و همان طور که می دانید

سایت یاهو نام ایران را از کشورهای سایت حذف کرده.

من به این خانم گفتم : چون ایران در لیست نیست باید نام یکی از کشورهای نزدیک به ایران 

را انتخاب کنیم مثل افغانستان یا عراق.

گفتم : افغانستان را انتخاب کنم ؟  

گفت : نه    نه   عراق را انتخاب کن .

وقتی نام افغانستان را آوردم انگار به او فحش داده باشم انگار به او حرف زشت زده باشم.

گفتم : چرا؟

گفت : عراق را انتخاب کن.

وقتی این نوع واکنش را از یک زن تحصیلکرده ایرانی که به قول خودش دانشگاه هم رفته بود

دیدم خیلی ناراحت شدم.

چرا عراق؟ 

همان عراقی که ۸ سال روی سر ایرانی ها خمپاره و موشک میباراند.

همان عراقی که چند هزار مادر ایرانی را داغدار کرد.

همان عراقی که چند هزار تازه عروس را بیوه کرد.

همان عراقی که چند هزار کودک ایرانی را یتیم کرد و از دیدن دوباره پدرانشان محروم کرد.

همان عراقی که هنوز که هنوزه از سر مرزش استخوان های بی جان جوانان ایرانی را

می آورند.

همان عراقی که الان بعد از گذشت ۲۰ سال از جنگ هنوز جان ایرانی ها را توسط بمب های 

شیمیایی که آن سال ها بر سر مردم ریخته می گیرد و هر چند وقت یک بار یک نفر بر اثر 

اثرات مخرب همان بمب ها می میرد.

همان عراقی که زمانی که رئیس جمهور ایران به آنجا رفت مردمش تظاهرات ضد ایران و

ایرانی به راه انداختند.

اما افغانستان چی؟

افغانستان همان کشوری است که تا زمانی جزو خاک ایران بود و خراسان بزرگ نامیده

می شد.

افغانستان همان کشوری است که نیمی از مردمش فارسی صحبت می کنند.

افغانستان همان کشوری است که اگر طبق معاهده پاریس مرزش آن را از ایران جدا نمی کرد

الان جزئی از خاک ایران بود.

افغانستان را مردمش همان مردم ایران قدیم تشکیل می دهند.

افغانستان چون زمانی جزو ایران بوده نزدیکترین فرهنگ را با ایران دارد.

افغانستانی که از روزی که شوروی سابق به آنجا حمله کرده مردمش آواره ایران شده و

اینجا به غیر از اطاعت از دستورهای اربابانشان کار دیگری نکرده اند چون نمیتوانند بکنند

نود و نه در صدشان خیلی مظلوم فقط کارشان را کرده و می کنند.

حالا باید از دهان یک زن تحصیلکرده ایرانی بشنویم که مقام یک شهروند عرب عراقی از یک

شهروند افغانستانی بیشتر است.

مگر افغانستانی آدم نیست؟

مگر ما و پدرانمان چه گناهی در حق ایرانی ها کرده ایم که این طور با ما بر خورد می شود؟

جواب این سئوالها را به من بدهید من که گیج شده ام.

نظر شما چیست؟

چند روزی می شود که طرح جمع آوری و باز گردانی مهاجرین افغانستانی بدون مدرک شروع

شده . به خصوص در این منطقه ای که ما هستیم یعنی لواسان که یکی از شهرهای اطراف 

تهران است این طرح به طور گسترده در حال اجرا می باشد به طوری که در خیابان به ندرت 

هم وطنان افغانستانی را میبینم . هم وطنان افغانستانی سر ظهر و در خلوتی به نانوایی ها 

می آیند و مقدار زیادی نان می گیرند تا مجبور نباشند زیاد به خیابان بیایند.   

از یک هفته گذشته تا حالا تعداد زیادی از مهاجرین افغانستانی بدون مدرک توسط نیروی

انتظامی ایران دستگیر شده و توسط اتوبوسها تحویل اردوگاه ها داده شده اند.

دولت ایران از روزهای پایانی سال گذشته اعلام کرده بود که با گرم شدن هوا این طرح را به

اجرا می گذارد.

منتظر واکنش خاصی از طرف دولت افغانستان هم نباشید.به نظر من دولت آقای کرزی بی

عرضه ترین و بی لیاقت ترین دولت حداقل در رابطه با مسائل مهاجرین افغانستانی است.

به شما قول داده بودم که درباره شایعه ای که در ایران پیچیده در رابطه با اقدام دولت ایران

راجع به افغانستانی های بدون مدرک تحقیق کنم.

دوستان عزیز این صحبت که به افغانستانی های بدون مدرک قرار است کارت اقامت بدهند

شایعه ای بیش نبوده.

در اردوگاه شهریار کرج چند نفر ایرانی به بهانه این که به شما کارت میدهیم اقدام به فروش

قبض هایی کردند که روی این قبض ها تاریخ ۱۶/۴/۸۷ قید شده بود این قبض ها را به قیمت

۲۰۰۰۰ تومان میفروختند.

بله دوستان من از اول حدس می زدم شایعه ای بیش نیست چون دولت ایران هنوز کارتهای

افغانستانی های مقیم را تحویل نداده که بخواهد به بی کارتها کارت بدهد.

این برنامه فقط راهی بوده برای دزدی از افغانستانی های بیچاره.

گردیده اند قرار زير است :

ایالات متحده امریکا مبلغ ده ملیارد و دوصد ملیون دالر طی مدت دوسال.

انگلستان مبلغ یک ملیارد و دوصد ملیون دالر.

بانک جهانی مبلغ یک ملیارد ویکصد ملیون دالر.

بانک توسعه آسیایی یک ملیارد وسيصد ملیون دالر.

اتحادیه اروپا مبلغ پنجصد ملیون یورو طی مدت دوسال.

جاپان مبلغ پنجصد و پنجاه ملیون دالر.

کانادا مبلغ ششصد ملیون دالر.

آلمان مبلغ چهارصد وبیست ملیون یورو طی مدت دوسال.

هند مبلغ چهارصد و پنجاه ملیون دالر.

ناروی مبلغ پنجصد ملیون یورو.

هالند مبلغ هفتصد وهفتاد وپنج ملیون یورو.

ایتالیا مبلغ یکصد و پنجاه ملیون یورو طی مدت سه سال.

ایران مبلغ پنجاه ملیون دالر طی مدت سه سال.

دانمارک مبلغ چهار صد ملیون یورو.

استرالیا دوصد و پنجاه ملیون دالر طی مدت سه سال.

اسپانیا مبلغ یک صد وپنجاه ملیون یورو.

پاکستان مبلغ بیست ملیون دالر.

چین مبلغ هفت ملیون و پنجصد هزار دالر.

فنلاند مبلغ هشتاد ملیون دالر.

ترکیه مبلغ مبلغ صد ملیون دالر.

فرانسه مبلغ یکصد وشصت وهفت ملیون دالر.

امارات متحده عربی مبلغ دوصد وپنجاه ملیون دالر.

کوریای جنوبی مبلغ سی ملیون دالر طی مدت سه سال.

کویت مبلغ سی ملیون دالر.

بلجیم مبلغ سی ملیون یورو.

قطر مبلغ ده ملیون دالر.

ایرلند مبلغ نه ملیون یورو.

نیوزلند مبلغ بیست ویک ملیون دالر.

یونان مبلغ دوملیون یورو.

عمان مبلغ سه ملیون دالر.

پولند مبلغ یک ملیون و دوصد هزار دالر.

اسلواکی مبلغ یک ملیون دالر.

برزیل یکصد هزار دالر.

صلیب سرخ جهانی مبلغ شصت ملیون دالر.

کرواسی مبلغ هيجده ملیون یورو.

مصر مبلغ دوملیون دالر.

هنگری مبلغ سه ملیون مالتا مبلغ سی هزار دالر.

چک بیست و دوملیون دالر.

برونی بیست وپنج ملیون دالر.

ویتنام ده هزار دالر.

جمعا مبلغ بیست ویک ملیارد و چهار صد و چهل ملیون وهشت صد و ده هزار دالر مساعدت

کشورهای تمویل کننده در کنفرانس پاریس تعهد گردیده است.

من شخصا امیدوارم این پولها که حق مردم مظلوم افغانستان است مثل پولهای قبلی حیف و

میل نشود و برای پیشرفت افغانستان خرج شود.

مدت ۵ روز است که بین مهاجرین افغانستانی یک صحبت بسیار گرم است و آن این است که همه

به هم می گویند قرار است که به مهاجرین غیر قانونی کارت بدهند!

دوستان مثل اینکه به اردوگاه سلیمانخانی در غرب تهران مراجعه کرده و با صف طولانی

متقاضیان روبرو شده اند که ساعتها جلوی در اردوگاه منتظرند.افرادی آنجا هستند که با 

دریافت ۷۰۰۰۰ تومان بدون صف آنهایی که پول دارند را به داخل اردوگاه می برند.

داخل اردوگاه مثل اینکه شماره هایی به مهاجرین می دهند و تعیین وقت برایشان می کنند.

ولی هنوز هیچ کس دقیق نمیداند هدف دولت ایران از این کار چیست.

اینجاست که یاد این ضرب المثل قدیمی می افتیم :

قربان شوم خدا را                      یک بام و دو هوا را

چون اگر به پست قبلی همین وبلاگ دقت کنید می بینید که دولت ایران تصمیم داشت

مهاجرین افغانستانی بدون مدرک را از ایران اخراج کند و حالا میشنویم که قرار است به آنها

کارت بدهند این در صورتی است که دولت ایران هنوز کارتهای اقامت افراد قانونی در ایران

را که در طرح آمایش ۳ شرکت کرده بودند تحویل نداده.

ولی من هنوز از صحت این عملکرد دولت ایران مطمئن نیستم و برای اطمینان در همین روزها

خودم شخصا به اردوگاه مراجعه می کنم و خبر قطعی و این که این طرح برای چی هست

را دقیق برای شما در پست بعدی مینویسم.

توافقنامه ای با وزارت داخله ایران امضا کرده که به دولت آن کشور حق می دهد با مهاجران

غیرمجاز افغانستانی، برخورد کند و یا آنان را به زور اخراج کند.

کمیسیون امور بین المللی مجلس نمایندگان می گوید متن این توافقنامه را که در ماه حوت

سال گذشته امضا شده، در اختیار دارد و از وزارت مهاجرین در این مورد توضیح خواسته است.

این کمیسیون می گوید براساس این توافقنامه، آنعده از شهروندان افغانستان که بدون اسناد

قانونی در ایران زندگی می کنند، از این پس نه با نام مهاجر و یا پناهجو بلکه با نام ساکنان

غیرقانونی یاد می شوند.

وزارت مهاجرین افغانستان این مسئله را یک سوءتفاهم خوانده و اعلام کرده که آنچه به

امضای مسئولان این وزارت رسیده، فقط جمع بندی نشست مسئولان دولتی دو کشور بوده

است.

عبدالقادر احدی، معاون وزارت مهاجرین افغانستان می گوید در این جمع بندی، هیچ اشاره ای

هم به نکاتی که خشم مجلس نمایندگان را برانگیخته، نشده است.

با این حال، آقای احدی تاکید دارد که هر دولتی حق دارد با کسانی که به شکل غیرقانونی در

یک کشور زندگی می کنند، برخورد کند.

احمد بهزاد، عضو کمیسیون بین المللی مجلس نمایندگان افغانستان می گوید سندی که از

سوی وزارتهای مهاجرین افغانستان و داخله ایران امضا شده، از نظر مجلس نمایندگان، اعتبار

ندارد.

آقای بهزاد گفت که این توافقنامه از نظر مجلس نمایندگان افغانستان، نقض کننده حقوق

مهاجرین این کشور است.

او همچنین هشدار داد که امضای این توافقنامه، زمینه را فراهم خواهد کرد تا در روزهای

آینده، اخراج گروهی مهاجران افغانستان از ایران، یک بار دیگر از سر گرفته شود.

آقای بهزاد می گوید: در این توافقنامه حکومت افغانستان در یک اقدام افتضاح آمیز، موافقت

کرده که از این پس بخش اعظمی از شهروندان مهاجرش در ایران، نه به عنوان مهاجر، بلکه

به عنوان ساکنان غیرقانونی شناخته شوند و حکومت ایران حق دارد که در مورد سرنوشت

آنها، از قوانین داخلی خود استفاده کند؛ یعنی اینکه آنها را تحت تعقیب عدلی و قضایی قرار

دهد و از اقامت و اشتغال این بخش بزرگ مهاجرین افغان در ایران جلوگیری کند.

او افزود: نگرانی دیگر این است که بخش اعظمی از مهاجران افغانستان در ایران را کسانی

تشکیل می دهد که به ادعای حکومت ایران، افغانستانی فاقد مدرک و یا غیرقانونی هستند.

بنا براین وقتی افغانستان چنین توافقنامه ای را با ایران امضا می کند، به این معنا است که ما

باید در ماه های آینده شاهد سیلی از اخراج اجباری مهاجرین افغانستان از ایران باشیم و اینکه

از این پس، افغانستانیهای ما در ایران، سر و کارشان با دادگاه ها بی افتد.

آقای بهزاد گفت که وزیر مهاجرین و نماینده وزارت خارجه افغانستان بزودی برای ارایه

توضیحات در مورد این توافقنامه، به کمیسیون روابط بین المللی احضار خواهند شد.

با این حال، وزارت مهاجرین افغانستان در تماس با بی بی سی گفت که توافقنامه ای با چنین

جزییات، به امضا نرسیده و آنچه وجود دارد، جمع بندی نشست مسئولان دولتی دو کشور

است.

عبدالقادر احدی، معاون وزارت مهاجرین می گوید این وزارت طرح هفت ماده ای را به ایران

پیشنهاد کرده که در نتیجه آن، وضعیت مهاجرین افغانستان در ایران بهبود می یابد.

آقای احدی گفت: چنین سندی امضا نشده است. آنچه امضا شده، جمع بندی نشست دو

جانبه است، نه توافقنامه. ما به خاطر قانونمند کردن حضور مهاجرین افغانستان که دولت ایران

می گوید غیرقانونی هستند، تلاش کردیم.

آقای احدی در مورد نکات اصلی که در طرح پیشنهادی وزارت مهاجرین به ایران وجود دارد،

جزییاتی ارایه نکرد.

معاون وزارت مهاجرین افغانستان با این حال افزود که برخورد قانونی با کسانی که بدون اسناد

و مدارک و به شکل غیرقانونی در یک کشور زندگی می کنند، از صلاحیت های هر دولتی است

و ایران نیز بدون امضا توافقنامه ای با افغانستان، می تواند با مهاجرین غیرقانونی افغانستان

برخورد کند.

آمارهای رسمی نشان می دهد که حدود دو میلیون نفر از مهاجرین افغانستان در ایران، اسناد

قانونی اقامت در این کشور را ندارند.

بیشتر این افراد در جریان سالهای جنگ داخلی در افغانستان، به ایران پناهنده شدند، در حالی

که مهاجرت افغانستانیها به ایران، ظرف سالهای اخیر نیز به دلیل مشکلات اقتصادی و

اجتماعی در افغانستان، ادامه داشته است.

ناظران امور تاکید دارند که با همه افغانستانیهای که در ایران بسر می برند، باید به عنوان

مهاجران برخورد شود و سازمان ملل متحد می گوید، هر گونه بازگشت این افراد به

کشورشان، باید داوطلبانه و اختیاری باشد.

اسناد قانونی در ایران زندگی می کنند، از این پس نه با نام مهاجر و یا پناه جو بلکه با نام

ساکنان غیرقانونی یاد می شوند.

وزارت مهاجرین افغانستان این مسئله را یک سوءتفاهم خوانده و اعلام کرده که آنچه به

امضای مسئولان این وزارت رسیده، فقط جمع بندی نشست مسئولان دولتی دو کشور بوده

است.